Het is niet altijd feest..

Het lijkt misschien of alles meezit en leuk en gezellig is hier in Nieuw-Zeeland. Maar ook wij hebben heus wel eens wat tegenslagen. Zoals we vertelden in onze vorige blog, hadden we een WWOOF-adres gevonden in Dunedin. Marja van Loon kwam ons ophalen bij de busstop om ons mee te nemen naar haar Bed&Breakfast vlak buiten de stad. Het bleek ze Nederlandse ouders had, maar hier was geboren. Daarom spraken we overwegend Engels met haar. Haar man, Peter, was maar een rare kwibus. Een kunstenaar en Landroververzamelaar (dat vond Thomas wel leuk..)  maar vooral een in zichzelf gekeerde man. Zo zei hij geen woord aan tafel maar sprak hij tegen zijn gasten honderduit. Dit gaf ons het gevoel niet welkom te zijn. Marja was wel heel aardig en geinteresseerd maar had het vooral heel druk met het maken van haar kaas, die ze vervolgens niet mocht verkopen. Daarvoor heb je kennelijk een vergunning nodig, en die had ze niet. 

Het werk dat we moesten doen bestond voornamelijk uit onkruid wieden. Saaaaiii.. Het was overigens ook een enorme tuin dus er leek geen eind aan te komen, en dat gebeurde dan ook niet. Na 4 ochtenden onkruid wieden, kregen we te horen dat we de volgende dag moesten vertrekken. Een familielid moest plotseling naar het ziekenhuis in Dunedin en daarom hadden ze onze kamer nodig. Dit vonden wij helemaal niet zo erg want we voelden ons niet echt op ons gemak bij deze familie. We werkten in de ochtenden zodat we 's middags de stad in konden. Maar omdat we alleen de middagen hadden, bleef er nog heel wat van de stad over om te ontdekken. Daarom besloten we om nog een paar dagen in Dunedin te blijven. 

Dunedin is een superleuke, gezellig stad. Het is een echte studentenstad en dat merk je aan alles. Helemaal omdat vorige week de introductieweek van de universiteit van start ging. Grote groepen met nieuwe studenten maakten de stad nog levendiger dan het normaal is. We hebben hier dan ook een hele leuke tijd gehad. Ons hostel was knus en gezellig en in de stijl van Harry Potter. Het heette dan ook 'Hogwartz', oftewel Zweinstein. Om de hoek van ons hostel zat de Speigth's brouwerij. Speigths is het oudste en meest gedronken bier in Nieuw-Zeeland. Daar moesten we natuurlijk een bezoekje aan brengen. Een poppige dame leidde ons rond door de brouwerij en zijn geschiedenis. Maar het hoogtepunt was natuurlijk het half uur gratis proeven aan het eind van de tour.

Vanuit Dunedin zijn we verder gaan liften naar Oamaru, dat spreek je trouwens uit als Oh-me-roe. We kregen al snel een lift van Lana uit Christchurch. Ze reed als een gek en was een beetje dommig (zo vroeg ze ons of Nederland op het Noordelijk halfrond lag..) maar wel lief. Oamaru is een schattig stadje met veel Victoriaanse gebouwen, die zie je hier bijna niet. We hebben onze tijd dan ook vooral besteed aan het rondslenteren door de oude en artistieke straatjes waar veel kunstenaars hun werkplaats hadden. De reden dat we naar Oamaru gingen, was vanwege de pinguins die je daar, in tegenstelling tot Dunedin, gratis zou kunnen bekijken. 'S avonds na zonsondergang wandelen ze bijna elke dag het strand op. Zul je net zien, niet op de dag dat wij er stonden. We hebben anderhalf uur in de kou staan wachten, maar pinguins ho maar. 

In Oamaru hebben we ook Adrienne uit Los Angeles ontmoet. Ze was alleen aan het rondreizen over het Zuidereiland en had een auto geleend van en vriend. Ze ging dezelfde kant op als wij en daarom besloten we samen te reizen. We namen de toeristische route verder naar het noorden. Een slingerende tocht van een paar uur leidde ons langs turquoise blauwe meren met op de achtergrond de hoogste berg van Nieuw-Zeeland: Mount Cook. De mooie tocht werd echter afgesloten met het meest lelijke plekje dat we tot noch toe hebben gezien: Timaru. Maar goed, ook daar konden we wel weer om lachen. Ons smerige hostel werd gerund door een ware tokkie-familie. De volgende ochtend zijn we dan ook vroeg weggaan, op weg naar Christchurch.

Christchurch is twee jaar geleden getroffen door een aardbeving. In eerste instantie zie je daar weinig van als je de stad komt binnenrijden. Maar gek genoeg is het vooral het centrum van de stad dat vol geraakt is. Gebouwen liggen volledig tegen de vlakte en het centrum ziet er uit als een oorlogsgebied. Het is indrukwekkend om te zien wat een aardbeving kan aanrichten. En door de hele stad voel je de gebeurtenis van twee jaar geleden. Zo staan er 185 witte stoelen langs de weg die de missende mensen symboliseert. Desalniettemin laten de Kiwi's zich er niet onder krijgen. Het centrum is opnieuw opgebouwd en bestaat volledig uit zeecontainers die zijn gespoten in vrolijke kleuren. In de containers zitten allerlei kleine winkeltjes en het is er een drukte van belang.

Aankomende zondag vertrekken we vanuit Christchurch naar Sydney. We hebben hier dus nog een paar dagen te gaan. Hoe jammer dat ook is, want Nieuw-Zeeland is een prachtig land, hebben we ook wel heel veel zin in een nieuw avontuur. De foto's van de afgelopen weken volgen snel, maar we hebben maar 30 minuten gratis internet in de bibliotheek hier. Dus we moesten kiezen tussen het schrijven van een blog of het posten van foto's. We kozen voor het eerste!

Reacties 2

Jan Lenting 27-02-2013 17:08

Leuk om te lezen. Ze zijn dus niet allemaal erg vriendelijk en behulpzaam zoals de verhalen wel eens gaan. Nou ja uitzonderingen moeten er ook zijn. Jullie belevenissen gretig gelezen. Mooi dat het allemaal zo mooi gaat. Geniet nog ff van Nw.Zeeland en daarna naar een nieuw land mooi vooruitzicht.
Groetjes
Jan en Petra

Ester 28-02-2013 09:21

Hi Thomas & Laura,

Super leuk om jullie verhalen te lezen! Het klinkt allemaal geweldig. Heel veel plezier op jullie reis nog!
Groetjes, Ester

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer